<P>Veel energie gaat verloren aan allerlei onduidelijkheden, vaag taalgebruik en het niet duidelijk of onvolledig zijn. Ik vertel hier altijd de volgende anekdote bij. <br>Jaren geleden, ik werkte nog bij de PTT, kwamen de toenmalige directies van de onderdelen Post en Telefoon regelmatig bij elkaar. Op één van die bijeenkomsten vroeg de directeur Telefoon aan de directeur Post of deze nog een brievenbus over had voor de kerk. Natuurlijk, dat kon geregeld worden. De volgende zondag vonden de kerkgangers op de stoep, pal voor de ingang voor de kerk, een mooie rode brievenbus. Zo ging dat nog in die tijd. Echter, dit was niet de bedoeling. De man van Telefonie wilde slechts een oude brievenbus voor in de kerk, waar de gelovigen briefjes, giften en dergelijke voor het kerksbestuur in konden deponeren.</P> <P>Je denkt iets te snappen, maar het is niet wat bedoeld wordt. Je denkt een conclusie van een adviesaanvraag te bespreken en te benoemen, de ander denkt dat je een besluit heb genomen. Hoe vaak moeten wij advies- of instemmingaanvragen niet terugsturen naar de bestuurder wegens onduidelijkheden? Dat is niet meer op de vingers van twee handen te tellen. Kostbare tijd en energie gaat vaak verloren om eerst de zaak duidelijk en inzichtelijk te krijgen. </P> <P>Waarom zijn stukken vaak onduidelijk? Is dat bewust of onbewust? Is het misschien om je op een verkeerd been te zetten? Hoe vaak zal het niet voorkomen dat er een besluit genomen wordt, terwijl je dacht dat er iets anders besloten was? En hoeveel keer zal het dan niet voorkomen dat or-leden zich dan groot houden omdat ze niet durven toegeven dat ze het niet goed gezien, gehoord of begrepen hadden?</P>